מכתב לעם המצרי – إلى الشعب المصري

إلى الشعب المصري.

أردت القول أنك ملأتم بالفخر جميع المواطنين الباحثين عن الحرية في العالم ، بسلوككم المذهل، شجاعتكم، وباستمراركم في صراع غير عنيف أمام نيران الشرطة، وبعدم هروبكم عندما قاموا بتهديدكم. رداً على بطولتكم التي أبديتموها أقول: أنا فخور بانتمائي إلى الشرق الأوسط، فخور كإسرائيلي بعيشي لجانب جيران مثلكم، اليوم كلنا مصريون.

نضالكم يمثل إلهاماً لكل المحاربين من أجل حريتهم. بوصفي يهودياً، ذكرتني بطولتكم بالقصة التوراتية حول محاربة الفرعون. يقولون لنا أن الرب قد قسّى قلب فرعون أمام موسى، ولم يستسلم إلا في النهاية. هذا حدث أيضاً مع مبارك. كانت هذه ثورة للعبيد أمام الطاغية الذي مرر حياتهم.

على طول أيام الثورة، منذ بدايتها، كتبتُ مقالات كثيرة في صحيفة هاآرتس عن شجاعتكم. حكيت كيف بكيت عندما رأيت حوار وائل غنيم في قناة دريم تي في. من حولي، كان هناك الكثير من الأشخاص الخائفين. ليس هناك ما هو أسهل من أن تخيف شخصاً، وليس هناك أبسط من أن تخاف. في إسرائيل، مثلما في مصر، هناك الكثير من الناس الذين يحاولون تسميم وتخويف الجماهير الذين لا يريدون إلا أن العيش وكسب الرزق والاستمتاع، حتى يسهل عليهم التحكم بهم. صحيح أن الحكومة الإسرائيلية شعرت بالتعاطف مع مبارك بالتحديد، ولكن كثيرين في إسرائيل كانوا طول اليوم أمام الإعلام والتويتر يصلون داعين لسلامة المتظاهرين. كنت مشاركا ً في مظاهرات الدعم المصرية في ميدان ماجين دافيد الذي حولناه في أحد الأيام إلى ميدان التحرير، قرأت قصيدة على نمط الهايكو كتبتها ساعتها عن الفقر في مصر: "على قدر ما تلمع الأحذية في فتارين طلعت حرب/ على قدر ما يسير مصريون أكثر حفاة". كان مؤثراً أن تقرأ أسماء إغبارية، وهي نشطة اجتماعية مرتبطة باتحاد عمال "مَعَن"، ونافست في الانتخابات للوصول إلى البرلمان الإسرائيلي، الكنيست، وإلى رئاسة بلدية تل أبيب، قرأت في الميجافون قصائد للشاعر الشجاع أحمد فؤاد نجم بالعربية، على مسمع من أناس جاءوا للتسوق في السوق. لديكم أناس تعرضوا لخطر الحبس والموت، ولدينا فرضت الشرطة علينا غرامة 150 شيكلاً.

أعرف أن إسرائيل قد ملأتكم بالإحباط في أحيان كثيرة، وسوف تملأكم بالإحباط في المستقبل القريب. سيحدث هذا طالما هناك احتلال إسرائيلي، وطالما أن إسرائيل لا ترى ما حولها إلا عبر نظارات الجنرالات السوداء. ولكن لتعلموا كيف لمستم قلوب أناس كثيرين هنا، وكسرتم حجراً من الجدار. وأنا واثق أنه مثلما أن سلطة مبارك قد سقطت بعد ثلاثين عاماً، فسوف تسقط أيضاً جدران الكراهية والخوف بين الشعوب الإسرائيلية، الفلسطينية، وشعوب الدول المجاورة، وسوف نستطيع عقد أيدينا لبناء شرق أوسط بدون استغلال ولا خوف ولا حروب.

أعتقد أن الأمر المهم هو أنكم علمت العالم وعلمتموني التمسك بالتفاؤل، حتى عندما توجد سحب سوداء، فإن الخير يمكنه الانتصار، وليس لدينا خيار إلا الانتصار. مبروك يا مصر.

روعي تشيكي إراد

مراسل صحيفة "هاآرتس"، ومحرر المجلة الشعرية "معيان".

ترجمة: نائل الطوخي

התפרסם בעיתון המצרי אח'בר אלאדב (יחד עם מאמר של גדעון לוי)

בבלוג הספרות העברית של נאאל אלתוכי שגם תרגם

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

תגובות

  • קיקה  On 28 בפברואר 2011 at 18:25

    זה מצחיק-מריר איך אתה ומר לוי, ועוד כמה שלבם פועם בין תל אביב והצד השני של הגדר, עושים כל כך הרבה אבל לא קופצים לבריכת השחייה של השפה הערבית.

    מילא אתה, פיצק'לה. אתה עוד צעיר. אולי יקרה נס ותיקח כמה שיעורים בערבית. מי כמוך יודע כמה השפה משקפת מציאות ודרך מחשבה.

    אבל מר לוי, כל עוד הוא נותר בעיוורון שלו לשפה הערבית (שימשיך לספר לנו כמה קשה לו ללמוד שפה חדשה. זה מביך בכל פעם מחדש. בעיקר את עצמו), נותר עיתונאי-פלסטיק שמחאתו פלסטיק.

    העניין הזה תמיד היה ותמיד יהיה מביך.
    המחלקות לספרות משווה באוניברסיטאות השונות בארץ מלאות בסטודנטים ערבים שלומדים בעל-כורחם יצירות ישראליות בעברית. יצירות בשפה העברבית? חלילה. זו דלת דו-צדדית. ומה הפלא, כשאתה ודומיך הם נציגי המאבק לשוויון בין שני העמים, ושניכם ערלי השפה הערבית.

    בדיחה.

  • יורם  On 28 בפברואר 2011 at 19:47

    150 הוא מספר עגול ויפה. אני הייתי בוחר ב-180 שהוא לא רק עגול הוא גם עשר פעמים חי.

  • נועם לסטר  On 1 במרץ 2011 at 11:06

    למה המקור העברי לא מוצג כאן? אתה מניח שכולנו קוראי ערבית, או שאתה מניח שתוכן הפנייה שלך לעם המצרי לא מעניין אותנו?

    • דרור בל"ד  On 3 במרץ 2011 at 23:48

      הרעיון הוא שתטרח ותלך לחבריך דוברי הערבית ותבקש מהם לתרגם לך. עוד רטינה ידידותית מצדם ועוד אחת, ולבסוף יימאס לך ותלמד או למצער תברך את מי שעשה מעשה והעלה פוסט בערבית.

  • chicky00  On 1 במרץ 2011 at 13:10

    לנועם: רציתי לפרסם בבלוג שלי טקסט בערבית פעם ולא בעברית, זו שפה רשמית במדינת ישראל.
    לקיקה: אני יודע קצת ערבית.

  • אזרח.  On 1 במרץ 2011 at 15:23

    מצטרף לברכות ולתקוות.לא לשכוח את הנופלים .

    http://1000memories.com/egypt

  • קיקה  On 1 במרץ 2011 at 19:05

    רועי, אנא בחיבאק לא נחשב "קצת ערבית", עיוני.
    מודה שהאמנתי לרגע שהפעם, באופן חריג, תעז לענות ברצינות.
    אבל נראה שהכל אצלך בדיחה.

    אין על פונטים בערבית. זה יפה לפחות כמו קעקועי טרייבל אינדיאנים.
    (אופס. אמרתי אינדיאנים)

    זה יותר מעצוב. זה מקומם.

    אין.
    אין על פונטים בערבית על מסך.
    זה יפה לפחות כמו ספרות על הזרוע.

    משקפי שמש,
    כפפות,
    דגל של סוריה,
    מכנס צמוד,
    פונט בערבית,
    סיגריית קאמל,
    חולצה מכופתרת יד-שניה,
    פונט בערבית, פונט בערבית, פונט בערבית ואודם ורוד.

    ליצן.

  • chicky00  On 1 במרץ 2011 at 22:15

    קיקה, אני יודע יותר מאנא בחיבאק.

  • חיננית-אמא מגויסת הסברה  On 2 במרץ 2011 at 14:27

    מתגייסת למען בני רועי צ'יקי הפעם.
    אולי אם לא תאמין לו( כי הוא נראה לך כזה מגניב ומתלוצץ אז אתה חושב שגם הפעם הוא מתלוצץ ),אבל תאמין לי שרועי בני למד ערבית ויודע לכתוב ולקרא ברמה מסוימת וגם יודע לדבר ערבית לא רהוטה מדי .

להשאיר תגובה

הזינו את פרטיכם בטופס, או לחצו על אחד מהאייקונים כדי להשתמש בחשבון קיים:

הלוגו של WordPress.com

אתה מגיב באמצעות חשבון WordPress.com שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Twitter

אתה מגיב באמצעות חשבון Twitter שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Facebook

אתה מגיב באמצעות חשבון Facebook שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת גוגל פלוס

אתה מגיב באמצעות חשבון Google+ שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

מתחבר ל-%s

%d בלוגרים אהבו את זה: